مىرود و اما آنچه كه به مردم سود مىدهد در روى زمين مىماند بدينسان خداوند مثلها را مىزند . ) معناى اين آيهء شريفه اينست كه هر نمود و امرى كه در روى زمين به وجود مىآيد خواه كوشش و اراده و اختيار بشر در آن دخالت داشته باشد و خواه دخالت نداشته باشد ، بر دو نوع عمده تقسيم مىگردد : نوع يكم - امور و پديده‌هاى صورى و وابسته و موقت كه در بقاء و تقويت و به فعليت رساندن استعدادهاى بشرى تأثيرى چندان ندارد ، اين نمودها و امور همانند كفهاى ناپايدار روى سيل است كه با فاصله‌هاى كمى از زمان ما بين بروز و سقوط از بين مىروند . نوع دوم - حقائقى هستند اصيل و مايه دار و مفيد كه به نحوى از انحاء در بقاء و تقويت و به فعليت رساندن استعدادهاى بشر تأثيرى اساسى دارند . اين نوع حقائق در روى زمين پايدار مىمانند ، زيرا كه مفيد به حال بشريتاند . اين نكته را هم بايد در نظر داشت كه آنچه در آيهء شريفه به كار رفته است كلمهء انسان است نه قوم و گروهى خاص ، و فراوانى اين گونه نكات ( اصول ) در قرآن مجيد از بهترين دلائل اين حقيقت است